فراست « 138 » و بصيرت ، در طريق معنوى ربّانى ، به جان و دل كوشيدند تا آنكه اين شراب طهور اسرار اهل عصمت ، كه اهل اللّه‌اند ، نوشيدند و ساقى وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً « 139 » به ديدهء دل ديدند : « اى ضياء الحق ، حسام الدّين راد ! * اوستادانِ صفا را اوستاد ! گر نبودى خَلق ، مَحجوب و كثيف * وَر نبودى حَلق‌ها تنگ و ضعيف در مَديحت ، دادِ معنى دادَمى * غيرِ اين مَنطِق ، لبى بُگشادَمى ليك لُقمهء باز ، آنِ صَعوَه نيست * چاره اكنون ، آب و روغن كردنى است تو بِبَخشا بر كسى كاندر جهان * شد عَدوىِ آفتابِ كامران ذَمّ خورشيدِ جهان ، ذَمّ خود است * كه دو چشمم كور و تاريك و بد است مادِحِ « 140 » خورشيد ، مَدّاحِ خود است * كه دو چشمم روشن و نامُرمَد است » « 141 » و به جهت بيان شرافت و عزّت و رفعت منهج اقتداء ، حضرت امام عليه السّلام اين دو آيه را از قول حقّ - جلّ و علا - شاهد آورده است كه خطاب به حبيب خود ، در اقتدا فرموده ؛ قوله تعالى : أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ « 142 » و قوله تعالى : ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً « 143 » .

--> ( 138 ) - هوشمندى همراه با صفاى ضمير ( 139 ) - و پروردگارشان به ايشان شراب طهور مىنوشاند : ( جملهء سقيهم كه به صيغهء ماضى آمده ، از باب شدّت تأكيد است ) : سورهء 76 آيهء 21 ( 140 ) - ستاينده ( 141 ) - مرمد : چشم رمد رسيده ؛ چشمى كه درد همراه با سرخى بدان عارض شده ، به‌طورىكه آن را از ديدن اشياء مانع شود : « مثنوى معنوى » : دفتر پنجم : 279 ( 142 ) - به باب حاضر ، صفحات 615 و 616 رجوع شود . ( 143 ) - به باب حاضر ، صفحات 615 و 616 رجوع شود .